Kaderverdrag van de Raad van Europa inzake de waarde van cultureel erfgoed voor de samenleving

Article 1 – Aims of the Convention The Parties to this Convention agree to: a) recognise that rights relating to cultural heritage are inherent in the right to participate in cultural life, as defined in the Universal Declaration of Human Rights; b) recognise individual and collective responsibility towards cultural heritage; c) emphasise that the conservation of cultural heritage and its sustainable use have human development and quality of life as their goal; d) take the necessary steps to apply the provisions of this Convention concerning: – the role of cultural heritage in the construction of a peaceful and democratic society, and in the processes of sustainable development and the promotion of cultural diversity; – greater synergy of competencies among all the public, institutional and private actors concerned.

Article 2 – Definitions For the purposes of this Convention, a) cultural heritage is a group of resources inherited from the past which people identify, independently of ownership, as a reflection and expression of their constantly evolving values, beliefs, knowledge and traditions. It includes all aspects of the environment resulting from the interaction between people and places through time; b) a heritage community consists of people who value specific aspects of cultural heritage which they wish, within the framework of public action, to sustain and transmit to future generations.

Article 3 – The common heritage of Europe The Parties agree to promote an understanding of the common heritage of Europe, which consists of: a) all forms of cultural heritage in Europe which together constitute a shared source of remembrance, understanding, identity, cohesion and creativity, and b) the ideals, principles and values, derived from the experience gained through progress and past conflicts, which foster the development of a peaceful and stable society, founded on respect for human rights, democracy and the rule of law.

Article 4 – Rights and responsibilities relating to cultural heritage The Parties recognise that: a) everyone, alone or collectively, has the right to benefit from the cultural heritage and to contribute towards its enrichment; b) everyone, alone or collectively, has the responsibility to respect the cultural heritage of others as much as their own heritage, and consequently the common heritage of Europe; c) exercise of the right to cultural heritage may be subject only to those restrictions which are necessary in a democratic society for the protection of the public interest and the rights and freedoms of others.

Article 5 – Cultural heritage law and policies The Parties undertake to: a) recognise the public interest associated with elements of the cultural heritage in accordance with their importance to society; b) enhance the value of the cultural heritage through its identification, study, interpretation, protection, conservation and presentation; c) Article 4 ensure, in the specific context of each Party, that legislative provisions exist for exercising the right to cultural heritage as defined in; d) foster an economic and social climate which supports participation in cultural heritage activities; e) promote cultural heritage protection as a central factor in the mutually supporting objectives of sustainable development, cultural diversity and contemporary creativity; f) recognise the value of cultural heritage situated on territories under their jurisdiction, regardless of its origin; g) formulate integrated strategies to facilitate the implementation of the provisions of this Convention.

Article 6 – Effects of the Convention No provision of this Convention shall be interpreted so as to: a) Universal Declaration of Human Rights Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms limit or undermine the human rights and fundamental freedoms which may be safeguarded by international instruments, in particular, theand the; b) affect more favourable provisions concerning cultural heritage and environment contained in other national or international legal instruments; c) create enforceable rights.

Article 7 – Cultural heritage and dialogue The Parties undertake, through the public authorities and other competent bodies, to: a) encourage reflection on the ethics and methods of presentation of the cultural heritage, as well as respect for diversity of interpretations; b) establish processes for conciliation to deal equitably with situations where contradictory values are placed on the same cultural heritage by different communities; c) develop knowledge of cultural heritage as a resource to facilitate peaceful co-existence by promoting trust and mutual understanding with a view to resolution and prevention of conflicts; d) integrate these approaches into all aspects of lifelong education and training.

Article 8 – Environment, heritage and quality of life The Parties undertake to utilise all heritage aspects of the cultural environment to: a) enrich the processes of economic, political, social and cultural development and land-use planning, resorting to cultural heritage impact assessments and adopting mitigation strategies where necessary; b) promote an integrated approach to policies concerning cultural, biological, geological and landscape diversity to achieve a balance between these elements; c) reinforce social cohesion by fostering a sense of shared responsibility towards the places in which people live; d) promote the objective of quality in contemporary additions to the environment without endangering its cultural values.

Article 9 – Sustainable use of the cultural heritage To sustain the cultural heritage, the Parties undertake to: a) promote respect for the integrity of the cultural heritage by ensuring that decisions about change include an understanding of the cultural values involved; b) define and promote principles for sustainable management, and to encourage maintenance; c) ensure that all general technical regulations take account of the specific conservation requirements of cultural heritage; d) promote the use of materials, techniques and skills based on tradition, and explore their potential for contemporary applications; e) promote high-quality work through systems of professional qualifications and accreditation for individuals, businesses and institutions.

Article 10 – Cultural heritage and economic activity In order to make full use of the potential of the cultural heritage as a factor in sustainable economic development, the Parties undertake to: a) raise awareness and utilise the economic potential of the cultural heritage; b) take into account the specific character and interests of the cultural heritage when devising economic policies; and c) ensure that these policies respect the integrity of the cultural heritage without compromising its inherent values.

Article 11 – The organisation of public responsibilities for cultural heritage In the management of the cultural heritage, the Parties undertake to: a) promote an integrated and well-informed approach by public authorities in all sectors and at all levels; b) develop the legal, financial and professional frameworks which make possible joint action by public authorities, experts, owners, investors, businesses, non-governmental organisations and civil society; c) develop innovative ways for public authorities to co-operate with other actors; d) respect and encourage voluntary initiatives which complement the roles of public authorities; e) encourage non-governmental organisations concerned with heritage conservation to act in the public interest.

Article 12 – Access to cultural heritage and democratic participation The Parties undertake to: a) encourage everyone to participate in: – the process of identification, study, interpretation, protection, conservation and presentation of the cultural heritage ; – public reflection and debate on the opportunities and challenges which the cultural heritage represents; b) take into consideration the value attached by each heritage community to the cultural heritage with which it identifies; c) recognise the role of voluntary organisations both as partners in activities and as constructive critics of cultural heritage policies; d) take steps to improve access to the heritage, especially among young people and the disadvantaged, in order to raise awareness about its value, the need to maintain and preserve it, and the benefits which may be derived from it.

Article 13 – Cultural heritage and knowledge The Parties undertake to: a) facilitate the inclusion of the cultural heritage dimension at all levels of education, not necessarily as a subject of study in its own right, but as a fertile source for studies in other subjects; b) strengthen the link between cultural heritage education and vocational training; c) encourage interdisciplinary research on cultural heritage, heritage communities, the environment and their inter-relationship; d) encourage continuous professional training and the exchange of knowledge and skills, both within and outside the educational system.

Article 14 – Cultural heritage and the information society The Parties undertake to develop the use of digital technology to enhance access to cultural heritage and the benefits which derive from it, by: a) encouraging initiatives which promote the quality of contents and endeavour to secure diversity of languages and cultures in the information society; b) supporting internationally compatible standards for the study, conservation, enhancement and security of cultural heritage, whilst combating illicit trafficking in cultural property; c) seeking to resolve obstacles to access to information relating to cultural heritage, particularly for educational purposes, whilst protecting intellectual property rights; d) recognising that the creation of digital contents related to the heritage should not prejudice the conservation of the existing heritage.

Article 15 – Undertakings of the Parties The Parties undertake to: a) develop, through the Council of Europe, a monitoring function covering legislations, policies and practices concerning cultural heritage, consistent with the principles established by this Convention; b) maintain, develop and contribute data to a shared information system, accessible to the public, which facilitates assessment of how each Party fulfils its commitments under this Convention.

Article 16 – Monitoring mechanism a) Article 17 of the Statute of the Council of Europe The Committee of Ministers, pursuant to, shall nominate an appropriate committee or specify an existing committee to monitor the application of the Convention, which will be authorised to make rules for the conduct of its business; b) The nominated committee shall: – establish rules of procedure as necessary; – Article 15 manage the shared information system referred to in, maintaining an overview of the means by which each commitment under this Convention is met; – at the request of one or more Parties, give an advisory opinion on any question relating to the interpretation of the Convention, taking into consideration all Council of Europe legal instruments; – on the initiative of one or more Parties, undertake an evaluation of any aspect of their implementation of the Convention; – foster the trans-sectoral application of this Convention by collaborating with other committees and participating in other initiatives of the Council of Europe; – report to the Committee of Ministers on its activities. The committee may involve experts and observers in its work.

Article 17 – Co-operation in follow-up activities The Parties undertake to co-operate with each other and through the Council of Europe in pursuing the aims and principles of this Convention, and especially in promoting recognition of the common heritage of Europe, by: Any Parties may, by mutual agreement, make financial arrangements to facilitate international co-operation. a) putting in place collaborative strategies to address priorities identified through the monitoring process; b) fostering multilateral and transfrontier activities, and developing networks for regional co-operation in order to implement these strategies; c) exchanging, developing, codifying and assuring the dissemination of good practices; d) informing the public about the aims and implementation of this Convention.

Article 18 – Signature and entry into force a) This Convention shall be open for signature by the member States of the Council of Europe. b) It shall be subject to ratification, acceptance or approval. Instruments of ratification, acceptance or approval shall be deposited with the Secretary General of the Council of Europe. c) This Convention shall enter into force on the first day of the month following the expiration of a period of three months after the date on which ten member States of the Council of Europe have expressed their consent to be bound by the Convention in accordance with the provisions of the preceding paragraph. d) In respect of any signatory State which subsequently expresses its consent to be bound by it, this Convention shall enter into force on the first day of the month following the expiration of a period of three months after the date of deposit of the instrument of ratification, acceptance or approval.

Article 19 – Accession a) Article 20.d of the Statute of the Council of Europe After the entry into force of this Convention, the Committee of Ministers of the Council of Europe may invite any State not a member of the Council of Europe, and the European Community, to accede to the Convention by a decision taken by the majority provided for inand by the unanimous vote of the representatives of the Contracting States entitled to sit on the Committee of Ministers. b) In respect of any acceding State, or the European Community in the event of its accession, this Convention shall enter into force on the first day of the month following the expiration of a period of three months after the date of deposit of the instrument of accession with the Secretary General of the Council of Europe.

Article 20 – Territorial application a) Any State may, at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, specify the territory or territories to which this Convention shall apply. b) Any State may, at any later date, by a declaration addressed to the Secretary General of the Council of Europe, extend the application of this Convention to any other territory specified in the declaration. In respect of such territory, the Convention shall enter into force on the first day of the month following the expiration of a period of three months after the date of receipt of such declaration by the Secretary General. c) Any declaration made under the two preceding paragraphs may, in respect of any territory specified in such declaration, be withdrawn by a notification addressed to the Secretary General. The withdrawal shall become effective on the first day of the month following the expiration of a period of six months after the date of receipt of such notification by the Secretary General.

Article 21 – Denunciation a) Any Party may, at any time, denounce this Convention by means of a notification addressed to the Secretary General of the Council of Europe. b) Such denunciation shall become effective on the first day of the month following the expiration of a period of six months after the date of receipt of the notification by the Secretary General.

Article 22 – Amendments a) Article 16 Any Party, and the committee mentioned in, may propose amendments to this Convention. b) Article 19 Any proposal for amendment shall be notified to the Secretary General of the Council of Europe, who shall communicate it to the member States of the Council of Europe, to the other Parties, and to any non-member State and the European Community invited to accede to this Convention in accordance with the provisions of. c) Article 20.d of the Statute of the Council of Europe The committee shall examine any amendment proposed and submit the text adopted by a majority of three-quarters of the Parties’ representatives to the Committee of Ministers for adoption. Following its adoption by the Committee of Ministers by the majority provided for in, and by the unanimous vote of the States Parties entitled to hold seats in the Committee of Ministers, the text shall be forwarded to the Parties for acceptance. d) Any amendment shall enter into force in respect of the Parties which have accepted it, on the first day of the month following the expiry of a period of three months after the date on which ten member States of the Council of Europe have informed the Secretary General of their acceptance. In respect of any Party which subsequently accepts it, such amendment shall enter into force on the first day of the month following the expiry of a period of three months after the date on which the said Party has informed the Secretary General of its acceptance.

Article 23 – Notifications The Secretary General of the Council of Europe shall notify the member States of the Council of Europe, any State which has acceded or been invited to accede to this Convention, and the European Community having acceded or been invited to accede, of: a) any signature; b) the deposit of any instrument of ratification, acceptance, approval or accession; c) Articles 18 19 20 any date of entry into force of this Convention in accordance with the provisions of,and; d) Article 22 any amendment proposed to this Convention in accordance with the provisions of, as well as its date of entry into force; e) any other act, declaration, notification or communication relating to this Convention.

Artikel 1 – Doelen van het Verdrag De Partijen bij dit Verdrag komen overeen: a. Universele Verklaring van de Rechten van de Mens te erkennen dat het recht op cultureel erfgoed inherent is aan het recht deel te nemen aan het culturele leven, zoals vastgelegd in de; b. de individuele en collectieve verantwoordelijkheid ten aanzien van cultureel erfgoed te erkennen; c. te benadrukken dat het behoud van cultureel erfgoed en het duurzame gebruik ervan de ontwikkeling van de mens en de kwaliteit van leven tot doel hebben; d. de noodzakelijke maatregelen te nemen om de bepalingen van dit Verdrag toe te passen met betrekking tot: – de rol van cultureel erfgoed bij de opbouw van een vreedzame en democratische samenleving en bij de processen van duurzame ontwikkeling en de bevordering van culturele diversiteit; – grotere synergie van de competenties van alle betrokken publieke, institutionele en private actoren.

Artikel 2 – Begripsomschrijvingen Voor de toepassing van dit Verdrag: a. is cultureel erfgoed een groep van bronnen geërfd uit het verleden die mensen identificeren, onafhankelijk van het bezit ervan, als een weerspiegeling en uitdrukking van hun voortdurend ontwikkelende waarden, overtuigingen, kennis en tradities. Dit met inbegrip van alle aspecten van de omgeving die voortkomen uit de interactie tussen mensen en plaatsen in de loop der tijd; b. bestaat een erfgoedgemeenschap uit mensen die waarde hechten aan specifieke aspecten van cultureel erfgoed die zij, binnen het kader van publieke actie, wensen te behouden en aan toekomstige generaties over te dragen.

Artikel 3 – Het gemeenschappelijke erfgoed van Europa De Partijen komen overeen erkenning van het gemeenschappelijk erfgoed van Europa te bevorderen, dat bestaat uit: a. alle vormen van cultureel erfgoed in Europa die samen een gedeelde bron van herinnering, begrip, identiteit, cohesie en creativiteit vormen, en b. de idealen, beginselen en waarden, ontleend aan de ervaringen opgedaan door vooruitgang en conflicten uit het verleden, die de ontwikkeling bevorderen van een vreedzame en stabiele samenleving gebaseerd op eerbiediging van de rechten van de mens, de democratie en de rechtstaat.

Artikel 4 – Rechten en verantwoordelijkheden met betrekking tot cultureel erfgoed De Partijen erkennen dat: a. iedereen, individueel of collectief, het recht heeft de voordelen van het cultureel erfgoed te ondervinden en bij te dragen aan de verrijking ervan; b. iedereen, individueel of collectief, de verantwoordelijkheid heeft om het cultureel erfgoed van anderen in even grote mate te respecteren als zijn eigen erfgoed, en bijgevolg ook het gemeenschappelijk erfgoed van Europa; c. de uitoefening van het recht op cultureel erfgoed alleen onderworpen mag zijn aan die beperkingen die in een democratische samenleving noodzakelijk zijn voor de bescherming van het algemeen belang en de rechten en vrijheden van anderen.

Artikel 5 – Wetgeving en beleid inzake cultureel erfgoed De Partijen verbinden zich ertoe: a. het algemeen belang te erkennen dat verbonden is aan elementen van cultureel erfgoed in overeenstemming met hun betekenis voor de samenleving; b. de waarde van het cultureel erfgoed te vergroten door middel van identificatie, bestudering, interpretatie, bescherming, behoud en presentatie ervan; c. artikel 4 te waarborgen, binnen de specifieke context van elke Partij, dat er wettelijke bepalingen bestaan voor het uitoefenen van het recht op cultureel erfgoed zoals omschreven in; d. een economisch en sociaal klimaat te bevorderen dat participatie in cultureelerfgoedactiviteiten ondersteunt; e. de bescherming van het cultureel erfgoed te bevorderen als een centrale factor in de wederzijds versterkende doelen van duurzame ontwikkeling, culturele diversiteit en hedendaagse creativiteit; f. de waarde te erkennen van cultureel erfgoed dat zich bevindt op de gebieden die onder hun jurisdictie vallen, ongeacht de herkomst ervan; g. geïntegreerde strategieën te formuleren om de implementatie van de bepalingen van dit Verdrag te vergemakkelijken.

Artikel 6 – Gevolgen van het Verdrag Geen enkele bepaling van dit Verdrag wordt zodanig uitgelegd dat: a. Universele Verklaring van de Rechten van de Mens Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden de mensenrechten en fundamentele vrijheden worden beperkt of ondermijnd die beschermd kunnen zijn door internationale instrumenten, in het bijzonder deen het; b. gunstigere bepalingen met betrekking tot cultureel erfgoed en de omgeving in andere nationale of internationale juridische instrumenten er nadelig door worden beïnvloed; c. er afdwingbare rechten door worden gecreëerd.

Artikel 7 – Cultureel erfgoed en dialoog De Partijen verbinden zich ertoe, via de publieke autoriteiten en andere bevoegde instanties: a. het aanmoedigen van reflectie over de ethiek en methodes van het presenteren van het cultureel erfgoed alsmede van respect voor diversiteit in interpretaties; b. bemiddelingsprocessen in te stellen om rechtvaardig om te gaan met situaties waarin verschillende gemeenschappen tegenstrijdige waarden verbinden aan hetzelfde cultureel erfgoed; c. kennis te ontwikkelen van cultureel erfgoed als een hulpbron om vreedzame co-existentie te vergemakkelijken door vertrouwen en wederzijds begrip te bevorderen met het oog op het oplossen en voorkomen van conflicten; d. deze benaderingen te integreren in alle aspecten van een leven lang leren en opleiden.

Artikel 8 -Omgeving, erfgoed en kwaliteit van leven De Partijen verbinden zich ertoe alle erfgoedaspecten van de culturele omgeving te gebruiken voor: a. het verrijken van processen voor economische, politieke, sociale en culturele ontwikkeling en ruimtelijke ordening, indien nodig met behulp van effectrapportages met betrekking tot cultureel erfgoed en mitigatiestrategieën; b. het bevorderen van een geïntegreerde aanpak bij beleid met betrekking tot culturele, biologische, geologische en landschappelijke diversiteit om een evenwicht tussen deze elementen te bereiken; c. het versterken van de sociale cohesie door het bevorderen van een gevoel van gedeelde verantwoordelijkheid ten aanzien van de plaatsen waar mensen leven; d. het bevorderen van het streven naar kwaliteit van hedendaagse toevoegingen aan de omgeving zonder de culturele waarden daarvan in gevaar te brengen.

Artikel 9 – Duurzaam gebruik van het cultureel erfgoed Om het cultureel erfgoed duurzaam in stand te houden verbinden de Partijen zich ertoe: a. het respect voor de integriteit van het cultureel erfgoed te bevorderen door te waarborgen dat begrip van de betrokken culturele waarden onderdeel vormt van de besluiten over verandering; b. beginselen van duurzaam beheer te omschrijven en te bevorderen en onderhoud aan te moedigen; c. te waarborgen dat bij alle algemene technische voorschriften rekening wordt gehouden met de specifieke vereisten van het behoud van cultureel erfgoed; d. het gebruik te bevorderen van materialen, technieken en vaardigheden die gebaseerd zijn op traditie, en de mogelijkheden te onderzoeken om deze te gebruiken voor hedendaagse toepassingen; e. werk van hoge kwaliteit te bevorderen door middel van stelsels van beroepskwalificaties en accreditatie van individuen, ondernemingen en instellingen.

Artikel 10 – Cultureel erfgoed en economische activiteit Teneinde optimaal gebruik te maken van het potentieel van het cultureel erfgoed als een factor in duurzame economische ontwikkeling, verbinden de Partijen zich ertoe: a. het bewustzijn van het economisch potentieel van het cultureel erfgoed te vergroten en dit te benutten; b. rekening te houden met het specifieke karakter en de belangen van het cultureel erfgoed bij het opstellen van economisch beleid; en c. te waarborgen dat in dit beleid de integriteit van het cultureel erfgoed wordt gerespecteerd zonder de inherente waarden ervan in gevaar te brengen.

Artikel 11 – Organisatie van publieke verantwoordelijkheden voor cultureel erfgoed Bij de zorg voor het cultureel erfgoed verbinden de Partijen zich ertoe: a. een geïntegreerd en op goede informatie gebaseerd overheidshandelen te bevorderen, in alle sectoren en op alle niveaus; b. de wettelijke, financiële en professionele kaders te ontwikkelen die gezamenlijke actie door overheden, deskundigen, eigenaren, investeerders, ondernemingen, niet-gouvernementele organisaties en het maatschappelijk middenveld mogelijk maken; c. innovatieve werkwijzen te ontwikkelen voor samenwerking tussen de overheden en andere actoren; d. vrijwillige initiatieven die de rol van de overheden aanvullen te respecteren en aan te moedigen; e. niet-gouvernementele organisaties die betrokken zijn bij het behoud van erfgoed aan te moedigen actie te ondernemen in het algemeen belang.

Artikel 12 – Toegang tot cultureel erfgoed en democratische participatie De Partijen verbinden zich ertoe: a. eenieder aan te moedigen deel te nemen aan: – het proces van identificatie, bestudering, interpretatie, bescherming, behoud en presentatie van het cultureel erfgoed; – publieke reflectie op en publiek debat over de mogelijkheden en uitdagingen die het cultureel erfgoed biedt; b. rekening te houden met de waarde die door elke erfgoedgemeenschap wordt gehecht aan het cultureel erfgoed waarmee zij zich identificeert; c. de rol van vrijwilligersorganisaties te erkennen, zowel als partners bij activiteiten en als constructieve critici van beleid voor cultureel erfgoed; d. maatregelen te nemen om toegang tot het erfgoed te verbeteren, met name voor jongeren en mensen in een achtergestelde positie, teneinde bewustwording te bevorderen over de waarde ervan, de noodzaak het te onderhouden en te behouden en de voordelen die eruit kunnen voortvloeien.

Artikel 13 – Cultureel erfgoed en kennis De Partijen verbinden zich ertoe: a. het opnemen van de cultureel-erfgoeddimensie op alle onderwijsniveaus te faciliteren, niet noodzakelijkerwijs als onderwerp van studie op zich, maar als een rijke bron voor studies naar andere onderwerpen; b. de link tussen onderwijs op het gebied van cultureel erfgoed en beroepsonderwijs te versterken; c. interdisciplinair onderzoek naar cultureel erfgoed, erfgoedgemeenschappen, de omgeving en hun onderlinge verband aan te moedigen; d. voortdurende professionele ontwikkeling en uitwisseling van kennis en vaardigheden, zowel binnen als buiten het onderwijsstelsel, aan te moedigen.

Artikel 14 – Cultureel erfgoed en de informatiemaatschappij De Partijen verbinden zich ertoe het gebruik van digitale technologie te ontwikkelen om de toegang tot cultureel erfgoed en de voordelen die eruit voortvloeien te verbeteren, door: a. initiatieven aan te moedigen waarmee de kwaliteit van de inhoud wordt verhoogd en wordt getracht de diversiteit van talen en culturen in de informatiemaatschappij te waarborgen; b. ondersteuning van internationaal compatibele normen voor studie, behoud, waardering en veiligheid van cultureel erfgoed, waarbij illegale handel in cultuurgoederen wordt bestreden; c. ernaar te streven belemmeringen weg te nemen voor de toegang tot informatie over cultureel erfgoed, met name voor educatieve doeleinden, waarbij de intellectuele eigendomsrechten worden beschermd; d. te erkennen dat het creëren van digitale inhoud met betrekking tot het erfgoed het behoud van het bestaande erfgoed niet mag schaden.

Artikel 15 – Verbintenissen van de Partijen De Partijen verbinden zich ertoe: a. via de Raad van Europa een monitoringfunctie te ontwikkelen voor het monitoren van wetgeving, beleid en praktijken met betrekking tot cultureel erfgoed, in overeenstemming met de in dit Verdrag vastgelegde beginselen; b. gegevens te onderhouden en te ontwikkelen en deze toe te voegen aan een gedeeld informatiesysteem, voor het publiek toegankelijk, waardoor het gemakkelijker wordt vast te stellen in hoeverre elke Partij haar verplichtingen ingevolge dit Verdrag nakomt.

Artikel 16 – Monitoringmechanisme a. artikel 17 van het Statuut van de Raad van Europa Het Comité van Ministers benoemt, uit hoofde van, een speciaal comité of wijst een bestaand comité aan, dat belast is met de monitoring van de toepassing van het Verdrag en dat bevoegd is de regels voor de uitvoering van zijn taken op te stellen; b. Het benoemde comité: – stelt indien nodig een reglement van orde op; – artikel 15 beheert het gedeelde informatiesysteem als bedoeld inen houdt een overzicht bij van de middelen waarmee aan elke verplichting ingevolge dit Verdrag wordt voldaan; – geeft op verzoek van een of meer Partijen een advies over elke kwestie inzake de interpretatie van het Verdrag, rekening houdend met alle juridische instrumenten van de Raad van Europa; – evalueert op initiatief van een of meer Partijen elk aspect van hun uitvoering van het Verdrag; – bevordert de sectoroverschrijdende toepassing van dit Verdrag door samen te werken met andere comités en deel te nemen aan andere initiatieven van de Raad van Europa; – brengt het Comité van Ministers verslag uit van zijn activiteiten. Het comité kan deskundigen en waarnemers bij zijn werkzaamheden betrekken.

Artikel 17 – Samenwerking bij follow-upactiviteiten De Partijen verbinden zich ertoe met elkaar en via de Raad van Europa samen te werken bij het nastreven van de doelen en beginselen van dit Verdrag, en met name bij het bevorderen van de erkenning van het gemeenschappelijke Europese erfgoed, door: Alle Partijen kunnen, in onderlinge overeenstemming, financiële afspraken maken om de internationale samenwerking te vergemakkelijken. a. samenwerkingsstrategieën te implementeren om de prioriteiten aan te pakken die tijdens het monitoringsproces zijn geïdentificeerd; b. multilaterale en grensoverschrijdende activiteiten te bevorderen en netwerken voor regionale samenwerking te ontwikkelen teneinde deze strategieën te implementeren; c. goede praktijken uit te wisselen, te ontwikkelen, in wetgeving vast te leggen en de verspreiding ervan te waarborgen; d. het publiek te informeren over de doelen en implementatie van het Verdrag.

Artikel 18 – Ondertekening en inwerkingtreding a. Dit Verdrag staat open voor ondertekening door de lidstaten van de Raad van Europa. b. Het dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd. De akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa. c. Dit Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum waarop tien lidstaten van de Raad van Europa hun instemming door het Verdrag te worden gebonden tot uitdrukking hebben gebracht overeenkomstig het bepaalde in het voorgaande lid. d. Met betrekking tot elke ondertekenende Staat die later zijn instemming door het Verdrag te worden gebonden tot uitdrukking brengt, treedt het Verdrag in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum van de nederlegging van de akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring.

Artikel 19 – Toetreding a. artikel 20, onderdeel d, van het Statuut van de Raad van Europa Na de inwerkingtreding van dit Verdrag, kan het Comité van Ministers van de Raad van Europa elke Staat die geen lid is van de Raad van Europa, alsmede de Europese Gemeenschap, uitnodigen toe te treden tot dit Verdrag, door een door de meerderheid als voorzien ingenomen besluit en met algemene stemmen van de vertegenwoordigers van de verdragsluitende Staten die Partij zijn die recht hebben op een zetel in het Comité van Ministers. b. Ten aanzien van elke toetredende Staat, of de Europese Gemeenschap ingeval zij toetreedt, treedt dit Verdrag in werking op de eerste dag van de maand na het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum van nederlegging van de akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.

Artikel 20 – Territoriale toepassing a. Elke Staat kan, bij de ondertekening of bij de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, het gebied of de gebieden waarop dit Verdrag van toepassing is nader aanduiden. b. Elke Partij kan, op elk later tijdstip, door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte verklaring, de toepassing van dit Verdrag uitbreiden tot elk ander in de verklaring aangewezen gebied. Ten aanzien van een dergelijk gebied treedt dit Verdrag in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum van ontvangst van die verklaring door de Secretaris-Generaal. c. Elke krachtens de twee voorgaande leden afgelegde verklaring kan, met betrekking tot elk in die verklaring aangewezen gebied, worden ingetrokken door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa gerichte kennisgeving. De intrekking wordt van kracht op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van zes maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.

Artikel 21 – Opzegging a. Elke Partij kan dit Verdrag te allen tijde opzeggen door middel van een kennisgeving gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa. b. Deze opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van zes maanden na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.

Artikel 22 – Wijzigingen a. artikel 16 Alle Partijen en het comité genoemd inkunnen wijzigingen van dit Verdrag voorstellen. b. artikel 19 Van elk voorstel tot wijziging wordt de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa in kennis gesteld, die het doet toekomen aan de lidstaten van de Raad van Europa, aan de andere Partijen en aan elke Europese niet-lidstaat die is uitgenodigd toe te treden tot dit Verdrag in overeenstemming met de bepalingen van. c. artikel 20, onderdeel d, van het Statuut van de Raad van Europa Het comité onderzoekt elke voorgestelde wijziging en legt de tekst die is aangenomen met een meerderheid van drievierde van de vertegenwoordigers van de Partijen ter aanneming voor aan het Comité van Ministers. Na aanneming door het Comité van Ministers met de invoorziene meerderheid en met algemene stemmen van de Staten die Partij zijn die recht hebben op een zetel in het Comité van Ministers, wordt de tekst ter aanvaarding aan de Partijen gezonden. d. Ten aanzien van de Partijen die een wijziging hebben aanvaard treedt deze in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum waarop tien lidstaten van de Raad van Europa de Secretaris-Generaal ervan in kennis hebben gesteld dat zij de wijziging hebben aanvaard. Met betrekking tot elke Partij die nadien de wijziging aanvaardt, wordt de wijziging van kracht op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de datum waarop die Partij de Secretaris-Generaal in kennis heeft gesteld van haar aanvaarding.

Artikel 23 Kennisgevingen De Secretaris-Generaal van de Raad van Europa stelt de lidstaten van de Raad van Europa, elke Staat die tot dit Verdrag is toegetreden of is uitgenodigd toe te treden, en de Europese Gemeenschap die tot dit Verdrag is toegetreden of is uitgenodigd toe te treden, in kennis van: a. elke ondertekening; b. de nederlegging van elke akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding; c. artikelen 18 19 20 elke datum van inwerkingtreding van dit Verdrag in overeenstemming met de bepalingen van de,en; d. artikel 22 elk voorstel van wijziging van dit Verdrag in overeenstemming met de bepalingen van, en de datum waarop de wijziging in werking treedt; e. elke andere akte, verklaring, kennisgeving of mededeling met betrekking tot dit Verdrag.